تولید زنبور تریکوگراما

تولید انبوه زنبور تریکوگراما در انسکتاریوم مستلزم تکثیر این زنبور به روی میزبان واسط بید غلات است که در نتیجه نسل گیری های مداوم به روی میزان واسط تحت شرایط بهینه حرارتی و رطوبی انسکتاریوم، زنبورهای تولیدی ضعیف بوده و جمعیت افراد نر و بدون بال افزایش می یابد. همچنین تغییراتی در رژیم غذایی زنبورها به وجود می آید که در نهایت موجب ضعف و گرایش کمتر زنبورهای رهاسازی شده به غذای اصلی (تخم آفت هدف) می شود. در نتیجه افت چشم گیری در میزان کارآیی زنبورها برای کنترل آفت روی می دهد. بنابراین حفظ کیفیت افزایش قدرت و تقویت زنبورهای تریکوگرامای تولیدی در انسکتاریوم از  اهمیت ویژه ای در میزان موفقیت برنامه بیولوژیک برخوردار است. برای حفظ کارآیی زنبورها ضروری است که در طول دوره پرورش به طور منظم و برنامه ریزی شده از زنبورهای پرورش یافته به روی تخم میزبان اصلی و یا زنبورهای طبیعی جمع آوری شده از طبیعت به عنوان نسل مؤسس استفاده کرده به نحوی که زنبور برای رهاسازی بیش از پنج الی شش نسل به روی میزبان واسط پرورش نیافته باشد بدین لحاظ ضروری است در کنار خط تولید انبوه زنبور بر روی میزبان واسط امکانات و شرایط پرورش میزبان اصلی نیز فراهم گردد تا بدین ترتیب پس از نسل گیری از زنبورها بر روی تخم سیتو تروگا از این زنبورها به عنوان نسل مؤسس برای خط تولید استفاده شود با تمام این اوصاف برای گسترش این تکنولوژی چندین تغییر نیاز خواهد بود تا بتوانیم به راحتی تولید نماییم و در بخش های تجاری توانایی تولید انبوه داشته باشیم از مشکلات اصلی که از تولید به صورت انبوه جلوگیری می کند شدت و سختی کار است و همچنین در این کار شرایط پرخطری از لحاظ تکثیر آفت به وجود می آید. این دو مشکل فقط از طریق طرح های مهندسی و تصمیم گیری های به موقع در سیستم پرورش، مرتفع خواهد شد.

نحوه پرورش میزبان واسط و به کارگیری زمان بندی متناسب با شروع آفت از نکات مهم در تولید تریکوگراما است. همچنین نوع میزبان واسطی که به راحتی پرورش یابد حائز اهمیت است. مثلاً برای از بین بردن کرم جوانه صنوبر نیز از تریکوگراما استفاده می کنند میزبان واسط در تولید اگر پروانه بید آرد مدیترانه ای باشد به دلیل اینکه پروسه تولید این بید با سختی توأم است و مانعی در تولید به حساب می آید از پروانه بید Angoumois استفاده می کنند که از شدت کار در تولید می کاهد زیرا این بید به راحتی قابل تکثیر بوده و تخم آن نیز به آسانی توسط تریکوگراما پارازیت می شود.

علاوه بر نکات فوق مکانیزه نمودن تولید و تجهیزات آن، جمع آوری آفات حد واسط، افزایش قدرت تخم گزاری بیدها، تحقیق در تأثیر تغذیه در پرورش قابلیت باروری، تعیین شرایط بهینه تولید (از لحاظ نور، دما و رطوبت) برای هر مرحله از آفت و پارازیتوئید و در نهایت، تولید مهم ترین غذای ویژه برای تریکوگراما از نکات ضروری در موفقیت این طرح است.

بهترین زمان ذخیره سازی تریکوگراما در دمای کم و در مرحله پیش شفیرگی است و آزمایش ها نشان داده که پیش شفیره های پارازیتوئید می توانند بدون صورت حتی تا سیصد روز تا درصد خروجی بالا نگهداری شوند. این یک موفقیت در ذخیره سازی است که بستگی زیاد به هر دوگونه آفت و تریکوگراما دارد. بیشترین گونه های تریکوگراما تفاوتی با هم ندارند و در حال حاضر تخم های چندین گونه قابل دسترسی است. تحقیقات نشان داده که گونه های مستعد تریکوگراما در یک محدوده وسیعی قابلیت کنترل آفات را دارند. در طول دوره رویش گیاه، تریکوگرامای تولید شده می تواند مورد استفاده قرار گیرد که در این حالت تخم های آفات مورد نظر این زنبور در زمان های متفاوت مورد هجوم واقع می شوند. توسعه و گسترش این آفات در انسکتاریوم ها می تواند کارآیی زنبور را بهبود بخشد.

گزارش در رابطه با تولید پارازیت کننده ها نشان می دهد که کیفیت بالای تولید آنها بستگی به طول عمر، جفت گیری و توانایی تشخیص آفت داشته همچنین این عوامل به صورت بنیادی باعث افزایش کارایی علاوه بر رها سازی و تکثیر، می شوند. کیفیت پارازیتوئید در رابطه با وضعیت فیزیولوژیکی آن ها معنی می گیرد. مواد غذایی به صورت معنی داری می تواند در طول عمر و جفت گیری زنبورهای تریکوگراما تأثیر گذارد و به علاوه باعث بالارفتن ظرفیت تولید شود. مواد غذایی در خروج زنبور و رها شدن آن در مزارع نیز بسیار مهم است. بنابراین بهبود دادن طول عمر، جفت گیری و توانایی و در نهایت پارازیت نمودن جمعیت آفت نیز تحت تأثیر ماده غذایی قرار دارد.